W 1946 r. rozpisano ogólnopolski konkurs na nowy kształt emblematu narodowego. Jak podkreślali bowiem znawcy, pozbawienie przedwojennego orła korony królewskiej przerywało płynną linię obwodu ptaka (skracało jego szyję, a wydłużało wzniesione ku górze lotki). Spłynęły liczne projekty i rysunki, które zbierał historyk-mediewista prof. Aleksander Gieysztor. Po długich debatach laureatem konkursu został prof. Michał Bylina. Wykonano nawet ulotki upowszechniające wybrany wzór orła. Sprawa budziła żywe zainteresowanie społeczeństwa. Dyskutowano zawzięcie czy orzeł ma być bardziej piastowski czy też bardziej jagielloński. Z biegiem lat zaczęto jednak stosować w praktyce wizerunek orła z 1928 r., ale bez korony. Dopiero dekret Rady Państwa z 7 grudnia 1955 r. nadał godłu sankcję urzędową stwierdzając, iż herbem PRL jest „orzeł biały z głową zwróconą w prawo i z rozwiniętymi skrzydłami oraz dziobem i szponami złotymi, w czerwonym polu prostokątnej tarczy o dolnej krawędzi wydłużonej pośrodku”. W 1980 r. Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zatwierdził dekret rządowy o godle, hymnie i barwach PRL.