Istniały dwa kryteria podziału świata: na dwie domeny: dobra i zła, które utożsamiano ze światłem i ciemnością oraz z dniem i nocą; na trzy strefy: podziemie – należące do dobrych i złych duchów oraz zmarłych; powierzchnia ziemi – zamieszkana przez ludzi i istoty dobre, ale często odwiedzana przez mieszkańców podziemi; niebo – należąca jedynie do słońca i księżyca, czasami odwiedzana przez najpotężniejsze bóstwa.
W mitologii baskijskiej panowało przekonanie, że wszystko powtarza się w nieskończonej liczbie cykli, a to, co istnieje, jest tylko kopią tego, co już było. Wszelkie zjawiska dzielono na dwie grupy: berezko – to, co dzieje się naturalnie, samo z siebie; aideko – to, co nadprzyrodzone.
Podstawą pojmowania świata była zasada Izena duen guztia omen da – wszystko, co posiada nazwę, istnieje.
Życie i śmierć Moralność Moralność propagowana przez baskijskie wierzenia opierała się na zbiorze następujących zasad: nie kłamać, nie kraść, nie być wyniosłym, nie przechwalać się, być słownym, być solidarnym, szanować bliźnich.