thumb|ORP Blyskawica Sikorski, Mikolajczyk, Popiel thumb|267x267px|Nagrobek Karola Popiela na cmentarzu Powązkowskim Karol Michał Popiel ps. Kornicz (ur. 28 października 1887 w Rzochowie, zm. 6 czerwca 1977 w Rzymie) – polski polityk chadecki i pisarz.
Żołnierz Legionów Polskich, działacz Narodowego Związku Robotniczego, więzień polityczny twierdzy brzeskiej, od 1936 związany z opozycyjnym wobec rządów sanacyjnych Frontem Morges. Podczas II wojny światowej pełnił kolejno funkcje: p.o. ministra sprawiedliwości (1941–1942), ministra bez teki (1942–1943) oraz ministra odbudowy administracji publicznej (1943–1944) w rządach Władysława Sikorskiego i Stanisława Mikołajczyka. W latach 1937–1939 oraz 1945–1946 przywódca Stronnictwa Pracy, członek Komitetu dla Spraw Kraju w 1943Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, Zespół Rząd Polski na Emigracji, teczka 701/9/5, p. 25., członek Centralnej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych w 1946 rokuWolna Polska, nr 13 (149) Moskwa 8 kwietnia 1946 roku, s. 1.. Poseł na Sejm I kadencji oraz do Krajowej Rady Narodowej. Od 1947 na emigracji.
Młodość Syn Jana i Katarzyny z domu Szczerbickiej. W 1908 ukończył gimnazjum w Tarnowie. Później studiował prawo na Uniwersytecie LwowskimKarol Popiel – biogram w bazie Sejmu RP..