W 1939 wyroby PEK Gródek były eksponowane na światowej wystawie w Nowym Jorku.
Wyroby tego zakładu, za sprawą analitycznego, naukowego podejścia do spraw technicznych i stosowaniu najnowszych europejskich rozwiązań, należały do najmniej awaryjnych w Polsce, co znajdowało swoje odzwierciedlenie we wzroście popytu i zatrudnienia w zakładzie (w 1933 zatrudniał 43 osoby, a w 1937 327). Urządzenia gospodarstwa domowego oferowane były m.in. w salonie pokazowym Miejskich Zakładów Elektrycznych w Gdyni.
Był racjonalizatorem i wynalazcą. Dla linii 60 kV (mimo iż miała najwyższe, niespotykane w kraju napięcie, budowana była w gabarytach pozwalających na podniesienie w przyszłości napięcia do 110 kV) opracował i opatentował specjalny izolator wiszący Hf 35, którego produkcji podjęła się fabryka porcelany w Ćmielowie. Skutkowało to znaczącymi oszczędnościami, poprzez uniknięcie kosztownego importu. Izolatory te, osprzęt sieciowy i przewody były poddawane próbom mechanicznym i elektrycznym w zbudowanych przez niego i doskonale wyposażonych laboratoriach wysokich napięć i wytrzymałości materiałów w Gródku. Tam też opracowywane i testowane były inne jego innowacyjne rozwiązania. Jego inicjatywą było zaprojektowanie i zastosowanie systemu szybkiej lokalizacji zakłóceń oraz uszkodzeń w liniach 60 kV.