Petra w dużym stopniu była osiedlem wykutym w skale, co już jest cechą oryginalną w stosunku do innych miast, ale jednocześnie pod wieloma względami przypominała inne miasta swojej epoki, takie jak np. Efez czy Cezarea Nadmorska. Sami Nabatejczycy, będąc do niedawna ludem koczowniczym, nie mieli tradycji budowlanych, co wymuszało sięganie przez nich po wzorce innych kultur. Dlatego charakterystyczną cechą architektury Petry jest skrzyżowanie stylów architektonicznych egipskich, syryjskich, greckich (przede wszystkim hellenistycznych) i rzymskich, a do tego należałoby dodać rozwiązania rodzime, zwłaszcza w zakresie zdobnictwa, co w efekcie doprowadziło do wypracowania przez Nabatejczyków ich własnego, oryginalnego stylu. thumb|250px|Ruiny tzw. Wielkiej Świątyni (pocz. I w. n.e.) Zasadniczo w rozwoju architektury Petry wyróżnia się trzy okresy: nabatejski – III–II w. p.n.e.; hellenistyczny – I w. p.n.e. – I w. n.e.; rzymski – II–III w.
Znacznej rozbudowy miasta dokonał Aretas IV w pierwszej poł. I w. n.e., nawiązując stylem głównie do architektury rzymskiej. Czasy panowania tego władcy w Petrze określa się mianem złotego wieku budownictwa monumentalnego. Wzniesiono wtedy świątynię Kasr Bint Firaun (tzw.