Na podstawie niepełnych testów, przy braku możliwości osiągnięcia pełnej mocy trzech silników, uznano, że G8N1 jest ogólnie porównywalny z amerykańskimi bombowcami ciężkimi B-17 i B-24, lecz ustępuje pod względem osiągów, udźwigu bomb i zaawansowania technicznego B-29 Superfortress. Należy zauważyć, że od dwóch pierwszych bombowców G8N1 miał znacznie większą prędkość maksymalną. G8N1 nie miał być jednak bombowcem strategicznym według alianckiej doktryny (służącym do ataków na ośrodki przemysłowe i administracyjne na zapleczu przeciwnika), a bombowcem morskim, do atakowania celów lądowych i nawodnych, także przy użyciu torped. Zastosowanie czterech silników i wielkość samolotu były pochodnymi wymagań taktyczno-technicznych, dotyczących udźwigu i zasięgu.
Konstrukcja Płatowiec thumb|Czwarty prototyp G8N zdobyty przez Amerykanów thumb|Czwarty prototyp G8N zdobyty przez Amerykanów Całkowicie metalowy średniopłat o konstrukcji półskorupowej. Pokrycie metalowe z wyjątkiem powierzchni sterowych pokrytych płótnem. Kadłub miał przekrój okrągły, o szerokości do 2500 mm. W przedniej części mieściło się stanowisko strzeleckie w nosie, kabina załogi i górna wieżyczka, w środkowej części komora bombowa o długości 4500 mm, a dalej dolna wieżyczka i boczne stanowiska strzeleckie.