30 listopada 1924 odbyła się konferencja w celu przedyskutowania stworzonych projektów.
23 października 1927 delegaci wszystkich gmin jednogłośnie opowiedzieli się za tym, by na stanowisko hachana wybrany został Seraja Szapszał. W listopadzie 1928 pierwszy polski hachan przedłożył władzom projekt ustawy o stosunku państwa do związku wyznaniowego polskich karaimów. Po długim okresie prac 21 kwietnia 1936 Sejm Rzeczypospolitej uchwalił ustawę o stosunku państwa do Karaimskiego Związku Religijnego, co uregulowało sytuację prawną tej społecznościUstawa z dnia 21 kwietnia 1936 r. o stosunku Państwa do Karaimskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej, . W tym samym roku powstał oficjalnie Karaimski Związek Religijny, nawiązujący pod względem organizacyjnym do prawnej reprezentacji społeczności karaimskiej istniejącej w zaborze rosyjskim.
Po II wojnie światowej W powojennych granicach karaimi znaleźli się w wyniku przesiedlenia przeprowadzonego na mocy układów republikańskich. Kilkadziesiąt rodzin, którym udało się przedostać w ten sposób do Polski, pochodziło z Troków, Wilna, Poniewieża, Łucka czy Halicza, gdzie tworzyli wcześniej dość zwarte społeczności. W Polsce powojennej utworzyli oni grupy o charakterze diasporalnym, a ich świątynie i miejsca kultu pozostały na terenie ZSRR.