Przestrzeń polska – ośrodkowa przestrzeń topologiczna, która jest metryzowalna w sposób zupełny. Pojęcie przestrzeni polskiej ma charakter topologiczny, a nie metryczny (metryka wyznaczająca topologię przestrzeni polskiej nie jest wyznaczona jednoznacznie) i jako takie jest przedmiotem badań topologii ogólnej i opisowej teorii mnogości.
Nazwa pojęcia została wprowadzona dla uhonorowania wkładu polskiej szkoły matematycznej w rozwój tych dziedzin matematyki. Pierwsze intensywne badania w tym kierunku zostały powzięte przez polskich logików i topologów – Wacława Sierpińskiego, Kazimierza Kuratowskiego, Alfreda Tarskiego i innych. W pierwszej połowie XX wieku, przestrzenie polskie odgrywały istotną rolę w analizie funkcjonalnej i teorii miary, później były głównym obiektem zainteresowania w opisowej teorii mnogości, a w ostatnich latach są kluczowym elementem w badaniach borelowskich relacji równoważności oraz działań grup. W ostatnim zastosowaniu szczególną pozycję zajmują tzw. grupy polskie, czyli grupy topologiczne będące przy tym przestrzeniami polskimi.