Linię tę zastąpiono później nową koleją obwodową (Ringbahn, zwana też Psią Głową), biegnącą na wiaduktach i nasypach oraz w wykopie przez północno-wschodnie dzielnice miasta oraz otaczającą także miejscowości położone na południe i zachód od Berlina (Charlottenburg, Wilmersdorf, Schöneberg). Później połączono dodatkowo Dworzec Śląski z nową linią na południowy zachód poprzez przebiegającą przez centrum miasta w kierunku wschód-zachód na murowanej estakadzie kolej średnicową (Stadtbahn). Mimo to pozostało w mieście pięć dworców czołowych, z których tylko jeden był skomunikowany z poprzeczną do niego Stadtbahn.
Od lat 60. XIX w. kursowały w Berlinie pociągi podmiejskie i regionalne, z biegiem czasu otrzymywały własne tory, zaś od 1924 zostały przekształcone w elektryczną kolej miejską S-Bahn. Dla kolei S-Bahn zbudowano w latach 1934–1939 tunel północ-południe, krzyżujący się z koleją estakadową na dworcu Friedrichstraße. thumb|upright=1.8|Pilzkonzept Po 1945 r. koleje na terenie całego Berlina (także w późniejszym Berlinie Zachodnim) znalazły się pod zarządem radzieckim, a następnie wschodniej części Deutsche Reichsbahn.