Troje z nich zostało przezeń uznanych: Louis Charles de Saint-Albin (5 kwietnia 1698 – 9 kwietnia 1764), syn Florence Pellerin, książę arcybiskup Cambrai Angélique de Froissy (przed 1702 – 15 października 1785), żona Henry François, hrabiego de Ségur, barona de Romainville i de Ponchat Jean Philippe François d'Orléans (28 sierpnia 1702 – 16 czerwca 1748), syn Marii Ludwiki Le Bel de La Boisserie, hrabia d’Argenton, kawaler maltański
Filip Orleański był ateistą – w czasie mszy świętych czytywał, ukryte w Biblii, dzieła François Rabelais’go. Podczas wielkich świąt kościelnych zwykł organizować wystawne zabawy. Występował w sztukach Moliera i Racine’a, komponował opery, malował i tworzył miedzioryty. Był również wielkim kolekcjonerem sztuki.
Do służby wojskowej Filip powrócił podczas wojny o sukcesję hiszpańską. Był wodzem naczelnym armii francuskiej we Włoszech (1706) i Hiszpanii (1707 i 1708). Odniósł tam kilka sukcesów, ale do uszu Ludwika XIV dotarły pogłoski, że książę orleański chce zastąpić Filipa V na hiszpańskim tronie. Ludwik odwołał więc księcia z frontu. Filip popadł w niełaskę, ale stary król przebaczył mu pod koniec życia i w swoim testamencie z 1715 r.