w jego projekcie języka logiki nie było bowiem miejsca na nieścisłości, a pojęcia bez ostrych definicji pozbawione były sensu. Dla Wittgensteina nieścisłości w definiowaniu pojęć nie są problemem, bowiem zauważa, że w języku codziennym używamy sensownie takich zdań, jak „Zaczekaj gdzieś tutaj.” Często też używamy pewnych słów całkiem poprawnie i można powiedzieć, że je rozumiemy, ale kiedy ktoś zapyta o ich znaczenie, to nagle mamy problem ze zdefiniowaniem. Nadanie prymatu mowie potocznej jest rewolucyjne, biorąc pod uwagę, że poprzednicy Wittgensteina postrzegali ją jako przeszkodę, którą należy pokonać.
Wbrew projektantom idealnego logicznego języka, Wittgenstein stwierdza: „Mów co chcesz, póki nie przeszkodzi ci to widzieć, jak się rzeczy mają. (A gdy to widzisz, to niejednego nie powiesz).” To, że jakaś nazwa nie ma stałego znaczenia, nie czyni jej niezrozumiałą, a nieścisłe wyjaśnienie nie musi wcale być bezużyteczne. Pogląd, że zdanie musi posiadać jeden określony sens, jest również poddany krytyce.
Czy to znaczy, że gra językowa nie ma jasno ustalonych reguł?