niemiecki („Ich habe einen Fuchs im Wald gesehen” – *„Ja widziałem w lesie lisa”, gdzie gesehen jest imiesłowem czasu przeszłego czasownika widzieć, a habe jest czasownikiem posiłkowym wskazującym że jest to czas przeszły), niderlandzki („Hans vermoedde dat Jan Piet Marie zag leren zwemmen” – *"Hans podejrzewał, że Jan Piet Marie widział uczyć pływać"), walijski („Mae'r gwirio sillafu wedi'i gwblhau” – *„Jest sprawdzanie pisowni po zakończyć”). W językach tego rodzaju typologia jest oparta na syntetycznych formach czasownika lub na pozycji słowa posiłkowego. Niemiecki jest zatem językiem typu SVO (podmiot znajduje zwykle się na pierwszym miejscu, a czasownik posiłkowy na drugim w typowym zdaniu głównym, np. Ich habe einen Fuchs im Wald gesehen), podobnie walijski jest językiem typu VSO, gdyż szyk orzeczenie – podmiot – dopełnienie obowiązuje w zdaniu głównym.
Niemiecki i niderlandzki są też zaliczane do specjalnego typu języków, dla których charakterystyczny jest szyk V2, to znaczy takich języków, w których odmienna forma czasownika pojawia się w zdaniu zawsze na drugim miejscu.