Był wykorzystany w pierwszej broni automatycznej – karabinie maszynowym Maxima z 1883, w karabinach Mannlichera wz. 1891 i 1901 oraz Mausera wz. 1896, 1902, 1906, Bayarda wz. 1908, 1910, Borchardta (Bergmana) i Parabellum (Luger) wz. 1900, 1904, 1908. Obecnie jest stosowany (bez przyśpieszaczy) w pistoletach np. TT (ZSRR), Browning HP wz. 1935 (Belgia), Walther P 1, P 5 i P 38 (niemcy), SIG-SAUER P 220, P 225, P 226 (Szwajcaria), Beretta Model 92 (Włochy), Colt M 1911, M 1911A1 (USA), VIS wz. 1935 (Polska), karabinach maszynowych np. MG-42, MG-1, MG-3 (Niemcy), wielkokalibrowych karabinach maszynowych np. M2HB Browning (USA), KPW (ZSRR) oraz mało i średniokalibrowych armatach przeciwlotniczych. Broń działająca na zasadzie odrzutu lufy ma posiada stosunkowo łagodne oddziaływanie siły odrzutu na strzelającego lub podstawę oraz ma nieco mniejszą celność ze względu na luz ruchomej lufy.
Broń działająca na zasadzie odrzutu całej broni Broń w której warunek bezpieczeństwa i niezawodności broni realizowany jest wynikiem ruchu zaryglowanej broni względem nieruchomego bezwładnika, uruchamiającego mechanizm ryglowy. Na początku XX wieku system ten znalazł zastosowanie w karabinie Mausera wz. 1913 i karabinie Sjoegrena.