karabinach maszynowych np. SG 43, PK/PKS, PKM/PKMS (ZSRR), FN MAG (Belgia), M 60, M 62 (USA), L7A2 (Wielka Brytania); wielkokalibrowych karabinach maszynowych np. DSzK wz. 1938, DSzK wz. 1938/46, NSW (ZSRR), FN MILO (Belgia) oraz małokalibrowych armat przeciwlotniczych np. ZSU-23-4. Zaletą tak działającej broni jest prostota jej konstrukcji, duża niezawodność działania i możliwość regulacji siły ciśnienia działającej na tłok gazowy, natomiast wadą jest gwałtowny ruch odrzucanych części spowodowany krótkotrwałym działaniem gazów na tłok gazowy oraz tym, że w węzłach kanałów gazowych odkładają się osady prochowe.

Broń działająca na zasadzie narzutu lufy W tak działającej broni do uruchomienia mechanizmów przeładowania wykorzystywana jest energia kinetyczna lufy, która przemieszczając się do przodu względem komory zamkowej wskutek działającej siły tarcia, jaka powstaje podczas strzału między przewodem lufy a pociskiem. Lufa zsuwa się w czasie ruchu do przodu z unieruchomionej przez wyciąg łuski umożliwiając jej wyrzucenie, a cofając się pod działaniem sprężyny