Lewko (XIV w.) – żydowski bankier i osobisty faktor królów Polski. Po raz pierwszy wzmiankowany w źródłach w 1363, był już wówczas lichwiarzem związanym z królewskim dworem.
Lewko urodził się w Krakowie przy ulicy Żydowskiej. Był synem Jordana i Kaschyczy/Kaschischy.
W źródłach pojawił się po raz pierwszy w 1363 jako bankier króla Kazimierza Wielkiego. Bogaczem był już jego ojciec Jordan, który pożyczał pieniądze krakowskim rajcom, a być może także królowi. Kaschycza także pochodziła z zamożnej rodziny. Jako posag wniosła do małżeństwa z Jordanem połowę dworu zlokalizowanego przy ulicy Żydowskiej (platea Iudaeorum) na terenie istniejącej wówczas dzielnicy żydowskiej w Krakowie, pomiędzy działkami należącymi do chrześcijanina Grzegorza i Żyda Merklina.
W źródłach chrześcijańskich wymieniane jest imię żony Lewka – Swonka. Prawdopodobnie była wyraźnie młodsza od niego, bowiem ostatnia wzmianka o nim pochodzi z 1395, a o Swonce źródła wspominają także na początku lat 20. XV w. Mieli czterech synów: Jordana, Abrahama, Kanaana i Izraela, a także jedną córkę – Gołdę. Z czasem Lewko wybudował przy ulicy Żydowskiej dom. Usytuował go na scalonych uprzednio gruntach, tuż przy murze miejskim, w pobliżu synagogi. Nawet wiele lat po śmierci Lewka domostwo było określane jako domus Levconis.