Biały Kieł (tyt. oryg. White Fang) – powieść amerykańskiego pisarza Jacka Londona z 1906. Opowieść o wilku – Białym Kle oraz jego przejściach z psami i ludźmi. Po raz pierwszy wydana w 1906 roku, przekład polski – w 1926.
Fabuła Biały Kieł był w jednej czwartej psem i trzech czwartych wilkiem. Początkowo wychowywany przez matkę w puszczy, później przypadkiem trafił wraz z matką do Indian. Tam Szary Bóbr rozpoznał w wilczycy sukę o imieniu Kiche, która należała do jego zmarłego brata i podczas głodu przystała do sfory wilków. W wiosce szczeniak prześladowany przez inne psy stał się samotnikiem. Rozłączono go z matką, a jego pan traktował go bez uczuć, choć sprawiedliwie, i Biały Kieł się do niego przywiązał. Dwukrotnie uciekał z obozu, lecz wracał. Szybko okazał się silniejszy od innych psów i nauczył się z nimi walczyć. Dla Szarego Bobra i jego syna był w zaprzęgu psem pociągowym.