W latach 1888–1890 był komendantem łódzkiej straży pożarnej, a w 1898 roku jednym z założycieli i współwłaścicieli sieci tramwajowej. W maju 1899 roku został członkiem zarządu Towarzystwa Doraźnej Pomocy Lekarskiej, które latem 1899 roku utworzyło w Łodzi, drugie po Warszawie, pogotowie ratunkowe (był jego założycielem i prezesem Pierwszego Zarządu)Księga Pamiątkowa 25-lecia pracy Pogotowia Ratunkowego w Łodzi, s. 7.. W latach 1902–1904 był inicjatorem utworzenia kartelu przędzalń bawełnianych, także wiceprezesem Komitetu Giełdowego i członkiem Urzędu Starszych Zgromadzenia Kupieckiego oraz prezesem Łódzkiego Banku Kupieckiego, Polskiego Towarzystwa Teatralnego oraz Szpitala Pediatrycznego Anny Marii. Był także akcjonariuszem Towarzystwa Elektrycznego, cukrowni Aszych i fabryki chemicznej Rędziny. Z czasem osiadł w Warszawie i mieszkał przy alei Róż 2. Został pochowany na Starym Cmentarzu Łodzi, w części ewangelicko-augsburskiej.
Po śmierci Emila prezesem firmy został jego młodszy brat – Eugeniusz.