Ukazem z 7 czerwca 1846 Mikołaj I Romanow jako car Rosji i król Polski zniósł część obciążeń feudalnych dotyczących chłopów w Królestwie Polskim. Dekret dotyczył: najmu przymusowego, darmoch i rugów.
Ukazami carskimi z 11 maja 1873 i 3 lutego 1874 zdjęto zajęcia sądowe z większości majątków ziemskich posiadanych przez polskich ziemian podejrzanych o uczestnictwo w powstaniu styczniowym.
Po przewrocie bolszewickim 1917 roku ukazy zniknęły z ustawodawczej praktyki Rosji Radzieckiej, zastąpione dekretami, deklaracjami i manifestami, chociaż zmiana ta dotyczyła najczęściej wyłącznie nazwy, a nie trybu i okoliczności uchwalania. Pojęcie ukazu powróciło do łask w ZSRR w 1936 roku w tzw. "konstytucji stalinowskiej". Jej art. 49 w punkcie "b" stanowił, że Prezydium Rady Najwyższej ZSRR wydaje ukazy. W praktyce ukazy te w pełni oddawały duch carskiej tradycji – nie podlegały żadnej specjalnej kontroli i nie były zatwierdzane przez żadne organy władzy państwowej. Mało tego, wiele z tych organów zostało ukazami prezydium utworzone, tak jak np. KGB.