Maiko zawsze czesze swoje naturalne włosy, nigdy nie nosi peruki. Ponieważ wykonanie fryzury jest bardzo kosztowne, maiko chodzi do fryzjera co 5–7 dni. Aby nie zniszczyć misternego uczesania, musi spać z podłożoną pod szyję podkładką z laki, na której jest mała poduszeczka – makura. Jeśli podkładka w nocy się przewróci, fryzura zostanie zniszczona.
Makijaż twarz i szyja pobielone usta pomalowane karmazynową szminką, lecz tak, by wyglądały na mniejsze i przypominały kształtem pączek róży (maiko w pierwszym roku pracy malują tylko dolną wargę) oczy obrysowane czernią i różem brwi zaznaczone są czernią, a od dołu karmazynem młodsza maiko maluje różem policzki
O większym doświadczeniu danej maiko świadczy mniejsza liczba ozdób w jej włosach, kimono z mniejszą liczbą wzorów (znajdujących się coraz niżej), obiage związane i częściowo schowane pod obi (przez pierwsze lata układane jest płasko na wierzchu obi), a także przewaga koloru białego nad czerwonym na kołnierzyku (eri).
Kategoria:Gejsza Kategoria:Kobieta Kategoria:Zawody związane ze sztuką Kategoria:Oświata w Japonii