de Havilland Sea Vixen – brytyjski odrzutowy pokładowy poddźwiękowy myśliwiec przechwytujący z lat 50., skonstruowany w wytwórni de Havilland (oznaczenie fabryczne DH.110).
Historia Samolot de Havilland DH.110 początkowo projektowany był na zamówienie zarówno lotnictwa brytyjskiego (Royal Air Force – RAF) z 1947, jak i lotnictwa brytyjskiej marynarki wojennej (Fleet Air Arm – FAA) jako dwumiejscowy myśliwiec przechwytujący zdolny do operowania w każdych warunkach atmosferycznych. Samolot był zaprojektowany w takim samym nieortodoksyjnym układzie dwubelkowym, co wcześniejsze de Havilland Vampire i de Havilland Venom (którego wersję morską Sea Venom nowy samolot później zastąpił w lotnictwie marynarki).
thumb|left|De Havilland Sea Vixen FAW.2 thumb|left|De Havilland Sea Vixen FAW.2 ze złożonymi skrzydłami Pierwszy prototyp DH.110 został oblatany 26 września 1951 (numer WG536), a 20 lutego 1952 pokonał barierę dźwięku. Prototyp ten rozbił się 6 września 1952 roku podczas Farnborough Airshow. Samolot rozpadł się w powietrzu, w locie z prędkością okołodźwiękową, a jego szczątki zabiły dwadzieścia dziewięć osób na ziemi. Śmierć ponieśli też obaj członkowie załogi: pilot John Derry i nawigator Tony Richards. Na skutek katastrofy, drugi prototyp (numer WG240) został wzmocniony i zmodyfikowany.