Systematyka Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz w 10. wydaniu Systema Naturae. Autor nadał ptakowi nazwę Motacilla oenanthe, a jako miejsce występowania podał „in Europae apricis lapidosis”, czyli słoneczne i kamieniste rejony Europy. W 1910 roku Hartert zawęził miejsce typowe do Szwecji. W 1816 roku Vieillot wprowadził dla tego gatunku rodzaj Oenanthe i w nim jest on klasyfikowany obecnie.
Wyróżnia się trzy podgatunki O. oenanthe: O. oenanthe leucorhoa (J.F. Gmelin, 1789) – północno-wschodnia Kanada, Grenlandia i Islandia. O. oenanthe oenanthe (Linnaeus, 1758) – północna i środkowa Europa przez północną Azję do wschodniej Syberii i północno-zachodniej Ameryki Północnej. O. oenanthe libanotica (Hemprich & Ehrenberg, 1833) – południowa Europa przez Bliski Wschód i południowo-zachodnią Azję do Mongolii i północno-zachodnich Chin. Za podgatunek białorzytki zwyczajnej przez wiele lat uznawana była białorzytka czarnogardła (Oenanthe seebohmi) z północno-zachodniej Afryki, została ona jednak uznana za osobny gatunek na podstawie różnic w morfologii i wokalizacji.