Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku nie został zmobilizowany, wraz z kolegami bezskutecznie poszukując macierzystej jednostki wojskowej. Powrócił do Krakowa, gdzie przeżył okupację niemiecką (pracował m.in. jako konduktor tramwajowy). Otrzymał wówczas od Gustava Schäfera, mistrza olimpijskiego z Berlina w jedynkach, a wtedy korespondenta wojennego Luftwaffe, propozycję przyjęcia niemieckiego obywatelstwa i trenowania niemieckiej kadry wioślarskiej, jednak ją odrzucił. Po wojnie kontynuował karierę zawodniczą, jednak bez międzynarodowych sukcesów – podczas ME w Lucernie (1947) i ME w Amsterdamie (1949) odpadł w eliminacjach. Po jej zakończeniu w 1950 roku włączył się w proces odbudowy polskiego wioślarstwa i reaktywowania działalności AZS Kraków, którego od 1966 roku był członkiem honorowym. Ukończył krakowską WSWF, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego i nauczyciela, a następnie został trenerem oraz sędzią klasy międzynarodowej (od 1953). W późniejszych latach był m.in. szefem szkolenia PZTW, a także pracował z młodzieżą w Belgii, NRD i Chinach. W 1999 roku został Honorowym Członkiem PZTW, ponadto w tym samym roku w plebiscycie na najlepszego wioślarza 80-lecia PZTW zajął 2. miejsce, za Teodorem Kocerką.