mały|Niels Bohr i Albert Einstein w 1925 roku; ich spór o sens mechaniki kwantowej stał się jednym z głównych kontekstów interpretacji kopenhaskiej Kopenhaska interpretacja mechaniki kwantowej (także: interpretacja kopenhaska) – wspólna nazwa grupy poglądów na to, jak rozumieć mechanikę kwantową. Wiążą się one przede wszystkim z pracami Nielsa Bohra, Wernera Heisenberga, Maxa Borna i Wolfganga Pauliego oraz fizyków skupionych wokół instytutu Bohra w Kopenhadze. Nie jest to jedna ściśle określona teoria, lecz nadana później wspólna nazwa kilku blisko spokrewnionych, choć nie zawsze zgodnych ujęć pomiaru, komplementarności, prawdopodobieństwa i funkcji falowej.
Ujęcia kopenhaskie łączy kilka idei. Przewidywania mechaniki kwantowej mają charakter probabilistyczny: prawdopodobieństwa poszczególnych wyników pomiaru oblicza się za pomocą reguły Borna. Ważną rolę odgrywają zasada komplementarności (teza, że pewne opisy układu wzajemnie się wykluczają, choć wszystkie są potrzebne do jego pełnego opisu) oraz wymóg, by wyniki doświadczeń opisywać w zwykłym, klasycznym języku fizyki.