Był też autorem poematu heroikomicznego Myszeida oraz wielu innych utworów poetyckich.
Drugim wybitnym poetą polskiego oświecenia był Franciszek Karpiński zwany „poetą serca”, gdyż zasłynął przede wszystkim jako autor pieśni miłosnych i sielanek (m.in. Do Justyny, Laura i Filon). Był też autorem pieśni religijnych (m.in. Pieśń o narodzeniu Pańskim, Pieśń poranna i Pieśń wieczorna) oraz poezji patriotycznej (m.in. Żale Sarmaty nad grobem Zygmunta Augusta).
Oryginalnym twórcą był Franciszek Dionizy Kniaźnin, związany z dworem Czartoryskich głosiciel powrotu staropolskich obyczajów, autor wierszy patriotycznych (m.in. Do wąsów) i innych utworów poetyckich pisanych po polsku albo po łacinie.
Do innych znanych poetów należeli m.in. Adam Tadeusz Naruszewicz – utalentowany satyryk, autor znanego wiersza Chudy literat, Stanisław Trembecki – bajkopisarz, Tomasz Kajetan Węgierski – autor m.in. poematu Organy, Franciszek Zabłocki, Franciszek Ksawery Dmochowski i Julian Ursyn Niemcewicz.