Lotnictwo radzieckie Już w 1968 roku podczas badań państwowych An-22 został wykorzystany do zrzucenia desantu podczas ćwiczeń w republikach bałtyckich. Samoloty seryjne zaczęły być przejmowane przez lotnictwo wojskowe od lutego 1969 roku w skład 5. eskadry 229. wojskowego pułku lotnictwa transportowego (229 WTAP, wojenno-transportnyj awiapołk), przekształconej w 1970 roku w 81. wojskowy pułk lotnictwa transportowego, bazujący na lotnisku Iwanowo. Trzy samoloty wzięły udział w ćwiczeniach Wostok-69 w czerwcu 1969 roku. Wszystkie samoloty były przyjmowane na stan lotnictwa wojskowego, otrzymując znaki wojskowe (czerwone gwiazdy) i numery burtowe, natomiast w razie potrzeby lotów za granicę nadawano im oznakowania cywilne Aerofłotu i numery z rejestru cywilnych statków powietrznych (czego skutkiem ubocznym była niejasność na Zachodzie w zakresie liczby wyprodukowanych samolotów). W 1972 roku samoloty zaczął otrzymywać 566. Sołnecznogorski wojskowy pułk transportowy na lotnisku w Sieszczy, a w 1975 roku 8. wojskowy pułk transportowy na lotnisku Migałowo w Kalininie (Twerze), przy czym wszystkie trzy wchodziły w skład 12. Mgnińskiej dywizji wojskowego lotnictwa transportowego (12 WTAD). Samolot An-22 został formalnie przyjęty na uzbrojenie po zakończeniu prób państwowych dopiero w styczniu 1974 roku.