mały|Miniatura zdobiąca początek Księgi Jozuego pochodząca z Biblii łacińskiej z 1. poł. XII w. (Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu, sygn. I F 21 a) Księga Jozuego [Joz] ( Sefer Yĕhôshúa) – szósta księga Starego Testamentu. Zawiera kontynuację wydarzeń opisanych w poprzedniej księdze – Księdze Powtórzonego Prawa. Jest niezależna od Pięcioksięgu. Kanon Żydowski zalicza ją do „Proroków Starszych”. Na wyraźny rozdział między Prawem (Tora) a księgami następnymi wskazuje zarówno centralna postać tej księgi, jak i gatunek literacki. Duży wpływ na kompozycje księgi miała tradycja deuteronomiczna. Księga ta zachęca wiernych do wytrwałości w wyznawaniu wiary i niemieszania się z ludnością pogańską (synkretyzm religijny).
Układ księgi 1) Rozdziały 1–12 opisują wydarzenia związane z przejęciem przez Izraelitów ziemi obiecanej Kanaan. Jest to szereg opowiadań opisujący walkę zbrojną Jozuego. Bazują one na etiologiach opartych na relacjach z czasów Jozuego. W tej części księgi poszczególne pokolenia Izraela zmieniają koczowniczy tryb życia na osiadły.