185px|thumb|dowódca - ppłk. Jerzy Dąbrowski 185px|thumb|zastępca dowódcy - mjr Henryk Dobrzański 110 rezerwowy pułk ułanów – oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP improwizowany w trakcie kampanii wrześniowej 1939.

Formowanie pułku Pułk formował się po 4 września 1939 r. w Wołkowysku z nadwyżek 3 pułku strzelców konnych im. S. Czarnieckiego, który 4 września odszedł do Suwalskiej Brygady Kawalerii. Prawdopodobnie 12 września Pułk osiągnął stan etatowy, natomiast gorzej sprawa wyglądała z uzbrojeniem i wyposażeniem. 14 września został włączony w skład Rezerwowej Brygady Kawalerii „Wołkowysk” pod dowództwem płk. Edmunda Heldut-Tarnasiewicza.

Działania bojowe Po osiągnięciu gotowości bojowej, pułk przeszedł w okolice Izabelina z zadaniem ubezpieczenia i rozpoznania przedpola Wołkowyska, a następnie na północ w rejon miejscowości Piaski i Mosty. Stamtąd udał się z kolei na zachód w rejon Ejsmont i Olekszyc. Po otrzymaniu rozkazu marszu w kierunku na Wilno przez Mosty – Wasiliszki – Lidę, wraz z resztą brygady udał się w tamten obszar. Jednakże w sytuacji agresji Rosji Sowieckiej i po otrzymaniu fałszywej wiadomości o kapitulacji Wilna, zmieniono kierunek marszu na Grodno. Pułk spełniał zadanie straży przedniej Brygady.