Władysław Marcin Faron (ur. 19 maja 1891 w Maszkowicach, zm. 1 kwietnia 1965 w Łobzie) – polski duchowny katolicki, biskup diecezji polskiej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w latach 1928–1931, założyciel i zwierzchnik Polskiego Kościoła Starokatolickiego w latach 1931–1948.
Życiorys Duchowny rzymskokatolicki Władysław Faron był synem Jana Farona i Marianny z domu Jarek. Jego ojciec był działaczem społecznym: wójtem, wicemarszałkiem powiatu i sędzią przysięgłym przy Sądzie Okręgowym w Nowym Sączu.
Kształcił się w szkole powszechnej w Łącku, następnie w gimnazjum w Nowym Sączu. Po maturze odbył szkolenie w szkole oficerskiej, a następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego diecezji tarnowskiej. 14 czerwca 1917 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa tarnowskiego, Leona Wałęgi.
Po święceniach pracował jako duszpasterz w parafiach rzymskokatolickich w: Zakliczynie, Dębnie, Siedliskach-Bogusz, Wojniczu i Nowym Wiśniczu. W 1919 roku przebywał kilka miesięcy na froncie wojny polsko-bolszewickiej i służył w Wojsku Polskim w stopniu kapelana.