Jan z Tarnowa herbu Leliwa (ur. przed 1349, zm. w 1409) – syn Rafała z Tarnowa i Dzierżki z Wielowsi.
Życiorys thumb|Władysław Jagiełło, król polski, zatwierdza dokument Jana z Tarnowa, starosty generalnego Rusi (1391). Był właścicielem Tarnowa, Wielowsi i Jarosławia.
Był też podkomorzym sandomierskim przed 1368, marszałkiem królewskim przed 1373, starostą radomskim przed 1376, kasztelanem sandomierskim przed 1377, marszałkiem wielkim koronnym (1378–1381), wojewodą sandomierskim (przed 1385–1401), starostą sandomierskim przed 1386, starostą generalnym Rusi (przed 1387–1393) i (1394–1404), wojewodą krakowskim (1401–1406), kasztelanem krakowskim i starostą krakowskim od 1406.
W 1401 roku był sygnatariuszem unii wileńsko-radomskiejCodex Diplomaticus Poloniae, t. I, Warszawa 1847, s. 272.. Był świadkiem pokoju w Raciążku w 1404 rokuCodex diplomaticvs Regni Poloniae et Magni Dvcatvs Litvaniae in qvo pacta, foedera, tractatvs pacis ... nvnc primvm ex archivis pvblicis ervta ac in lvcem protracta ... T. IV in qvo totivs Prvssiae res continentvr, wydał Maciej Dogiel, Wilno 1764, s. 78..
Jego synowie Jan i Spytko walczyli w bitwie pod Grunwaldem w 1410.