Według Lévi-Straussa nie ma tu jednak ostrej różnicy jakościowej, i nie powinno to prowadzić do uznania tych drugich kultur za „prymitywne” – bardziej stosowne jest określenie „wczesne”. Każda kultura w istocie stosuje swoje własne formy bricolage i myślenia analitycznego – takie, na jakie pozwalają jej aktualne potrzeby, środki i ogólna sytuacja. Należy to według Lévi-Straussa postrzegać raczej jako odmienne perspektywy. Bricolage wskazuje tak na ograniczenia myślenia mitycznego, jak i na jego kreatywność w traktowaniu zastanych treści kulturowych.
Znaczenie terminu „brikolaż” w innych dziedzinach wiedzy Od czasów Lévi-Straussa termin pojawia się w bardzo wielu różnych dziedzinach wiedzy, w tym w antropologii, językoznawstwie, kulturoznawstwie, naukach o sztuce, naukach społecznych, muzykologii, w badaniach nad kulturą masową. W odniesieniu do analiz kultury współczesnej nabiera odmiennego i bardziej ogólnego niż u Lévi-Straussa znaczenia, oznaczając najczęściej montaż nowych stylów i mód poprzez (swobodne) zestawianie elementów zastanego materiału kulturowego. Repetycja, wariacja i rekontekstualizacja zastanych elementów kulturowych prowadzi do powstawania nowych, indywidualnych, osobnych form stylowych i kulturowych.