Od 1901 omijały one dworzec nową, bezkolizyjną trasą od południa, zaś dworzec służył wyłącznie pociągom lokalnym. Wkrótce zbudowano drugi peron, dla pociągów dalekobieżnych na Wriezener Bahn.

1 października 1920 Lichtenberg wcielono do Berlina, a w 1938 nadano mu obecną nazwę Bahnhof Berlin-Lichtenberg. Od 6 listopada 1928 zaczęły przez stację kursować elektryczne pociągi S-Bahn, zaś w styczniu kolejnego roku zlikwidowano na nich trakcję parową. Dworzec manewrowy został zamknięty po II wojnie światowej przez wschodnioniemieckie koleje DR i przebudowany na używaną do dziś grupę odstawczą dla pociągów pasażerskich. W latach 1975–1977 zbudowano nad północno-wschodnim zakończeniem peronów wiadukt drogowy z ośmioma pasami ruchu, przez który wiodą drogi B1 i B5. W latach 80. XX wieku w czasie wieloletniej przebudowy Dworca Wschodniego Lichtenberg stał się de facto głównym dworcem Berlina Wschodniego, mimo że to miano uzyskał w 1987 właśnie Dworzec Wschodni. Między 1976 a 1980 dodano na lichtenberskim dworcu ze względu na wzmożony ruch trzeci peron (oznaczony literą D) dla pociągów dalekobieżnych po tym, jak w 1952 otwarto drugi (C). W czasie przebudowy kolej miejska zatrzymywała się na tymczasowym peronie, położonym dalej na południowy zachód. W latach 90.