Bernarda z Clairvaux o mistycznym poznaniu Boga.
W latach 1958–1961 i 1964–1965 pracował jako wikariusz i katecheta w Parafii św. Floriana w Brwinowie. Od 1982 do 1987 był proboszczem Parafii Wszystkich Świętych w Warszawie, a od 1986 do 1987 dziekanem dekanatu Warszawa-Śródmieście. W 1985 został członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów. W 1976 otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu.
Od 1965 do 1987 był wykładowcą teologii dogmatycznej w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. W latach 1965–1971 pełnił w seminarium funkcję prefekta, zaś w latach 1971–1982 sprawował urząd wicerektora.
11 marca 1987 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Tucci. Święcenia biskupie otrzymał 25 marca 1987 w Kolegiacie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Łowiczu. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, któremu asystowali biskupi pomocniczy warszawscy: Władysław Miziołek i Kazimierz Romaniuk. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Secundum Verbum Tuum (Według Słowa Twego). 12 maja 1987 został ustanowiony wikariuszem generalnym archidiecezji. W kurii metropolitalnej był przewodniczącym wydziału nauki katolickiej. Należał do rady kapłańskiej, kolegium konsultorów i rady ds.