thumb|Grób Henryka Kołodziejskiego na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie|240x240px Henryk Kołodziejski (ur. 12 maja 1884 w Warszawie, zm. 18 kwietnia 1953 tamże) – polski działacz państwowy, historyk i ekonomista, publicysta. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I kadencji, w latach 1947–1953 członek Rady Państwa. Prezes Najwyższej Izby Kontroli od 1947 do 1949. W okresie II Rzeczypospolitej działał w masonerii.
Życiorys Urodził się w rodzinie kupieckiej. Ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, 1912 uzyskał doktorat filozofii. Od wczesnej młodości związany z ruchem rewolucyjnym, członek warszawskiego komitetu wojenno-rewolucyjnego Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej RosjiLeon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920–1938, Warszawa 1984, s. 98.. W latach 1905–1907 uczestnik rewolucji, więziony w Cytadeli Warszawskiej. W okresie II Rzeczypospolitej działał w masonerii. W 1920 współzałożyciel Instytutu Gospodarstwa Społecznego oraz Biblioteki Sejmowej, której był dyrektorem w latach 1920–1939. Podczas okupacji działacz spółdzielczy, w latach 1945–1947 pracownik instytutów naukowo-badawczych (Instytut Gospodarstwa Społecznego, Spółdzielczy Instytut Naukowy).