opisano przypadek 48-letniej chemiczki, u której doszło do przypadkowej ekspozycji na dimetylortęć podczas pracy laboratoryjnej (rozlanie kilku kropli na grzbiet dłoni w rękawicy ochronnej; zdarzenie ustalono na 14 sierpnia 1996 r.).
Objawy neurologiczne pojawiły się z opóźnieniem (około 154 dni po ekspozycji) i obejmowały postępujące zaburzenia równowagi, chodzenia i mowy oraz dalszą progresję do ciężkich zaburzeń neurologicznych (m.in. parestezje, zaburzenia widzenia i słuchu). W trakcie diagnostyki stwierdzono bardzo wysokie stężenia rtęci w materiale biologicznym (m.in. we krwi), a mimo intensywnego leczenia, w tym chelatacji sukcymerem, pacjentka zmarła 8 czerwca 1997 r. (298 dni po ekspozycji).
W analizie wypadku zwracano uwagę na znaczenie opóźnionego początku objawów oraz na aspekt BHP: jednorazowe rękawice lateksowe (a także niektóre rękawice z PVC) nie zapewniają odpowiedniej ochrony przed dimetylortęcią, ponieważ w testach permeacji wykazywały szybkie przenikanie związku (osiąganie wysokich szybkości permeacji w skali sekund).