Język kumbryjski – wymarły język należący do grupy języków brytańskich. Był on używany w średniowieczu na terenie dzisiejszej Anglii Północnej i południowej części Niziny Środkowoszkockiej. Został wyparty głównie przez język staroangielski. Jest językiem blisko spokrewnionym z językiem starowalijskim.
Nazwa pochodzi od słowa Cumbri będącego określeniem Celtów i oznaczającego rodaka.
Nie zachowały się żadne pisemne źródła w języku kumbryjskim, oprócz trzech słów zawartych w jedenastowiecznym, łacińskim tekście Leges inter Brettos et Scotos, które są określeniami kar pieniężnych. Są to: galnes, mercheta, kelchyn – suma płacona władcy za prawo do wydania córki za mąż.
Głównym źródłem wyrazów o pochodzeniu kumbryjskim są nazwy geograficzne. Glasgow – od słów odpowiadających walijskiemu glas gau – zielona dolina Lanark – od walijskiego llanerch – polana Partick – zagajnik Cathcart – las nad rzeką Cart Mindrum – grzbiet górski Penicuik – wzgórze kukułki