thumb|Christine de Pisan z synem – miniatura z 1 poł. XV wieku, przedstawiająca kobietę w czepcu siodłowym, pejoratywnie zwanym henninem thumb| Fragment z obrazu Hansa Holbeina, ukazujący kobietę w czepcu stożkowatym z końca XV wieku. Jest to przykład drugiego rodzaju czepca, także zwanego henninem Hennin – kobiece nakrycie głowy noszone głównie przez kobiety we Francji oraz Burgundii w 2 poł. XV wieku.
Pierwotnie ich pochodzenie łączy się ze wschodnim ubiorem kościelnym. Odbywając podróże do Cypru i Aleksandrii, Europejczycy musieli spotkać się z syryjskimi mitrami. Poza nimi upatruje się wpływów dostarczanych z Chin, gdzie noszono czepce w stylu hou z dynastii Wei i TangFrancois Boucher, Historia Mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku, Arkady, 2006, s. 164.
Termin "hennin" pierwotnie odnosił się do czepca noszonego w 1 poł. XV wieku przez burgundzkie damy. Był to czepiec z dwoma rogami, pod którymi chowano upięte włosy w formie "ślimacznicy". Moda ta była ostro krytykowana przez duchowieństwo, bo kojarzyła się z czarcimi rogami. Pejoratywnie biskup określał takie czepce jako "hurte belin" (czyli "ubodź, baranie"), lecz dzieci szykanujące tak przystrojone kobiety, przeinaczyły zwrot na "au hennin"Tamże, s. 163.