Metoda termoluminescencyjna (metoda TL) – metoda określania wieku oparta na pomiarze termoluminescencji, używana w archeologii do datowania przede wszystkim ceramiki i cegieł w badaniach archeologicznych oraz do datowania osadów czwartorzędowych w geologii.

Metoda Wprowadzono ją w latach 50. XX wieku, lecz bardziej precyzyjne metody pojawiły się w latach 70. XX w. Metoda opiera się na zjawisku powszechnej wśród niektórych minerałów (głównie kwarcu i skaleni) chwilowej luminescencji po ogrzaniu. Natężenie stymulowanej termicznie luminescencji rośnie wraz z energią pochłoniętego promieniowania wzbudzającego. Energia wzbudzająca, której źródłem jest naturalne promieniowanie tła, jest akumulowana, jej ilość jest proporcjonalna do czasu jaki minął od ostatniego wyzerowania.

Czas ekscytacji oblicza dzieląc, uzyskaną na podstawie luminescencji próbki, dawkę promieniowania przez roczną dawkę promieniowania tła.

Najważniejszą cechą tej metody jest to, że nie datuje się osadu, a jedynie ostatni epizod ekspozycji na światło np. podczas tworzenia się osadu, albo ostatnie podgrzanie do temperatury co najmniej 300 °C.