Małpa de Loysa (nieoficjalna nazwa łacińska Ameranthropoides loysi, w językach Indian: Sacharuna, Chir, Uri-uri-supaj, Leśny Człowiek, inna nazwa: Mono Grande) – duża człekokształtna małpa (lub hominid), podobna do pitekantropa, rzekomo odkryta przez François de Loysa w Wenezueli w 1920 r.
Istnienie tego gatunku małpy (hominida) nie jest potwierdzone naukowo, ponieważ istnieje tylko jedno zdjęcie istoty, a brak innych dowodów materialnych.
Opis mały|lewo|Czepiak brązowy (Ateles hybridus); zdaniem sceptyków i części kryptozoologów w rzeczywistości to właśnie tę małpę widać na zdjęciu zrobionym przez de Loysa Duża (co najmniej 1,57 metra wysokości) małpa lub wczesny hominid, pokryta krótkim rudawym futrem, ogólnie podobna do czepiaka, ale znacznie większa, z wyższym czołem (czyli większym mózgiem), większą liczbą zębów (36 zamiast 32) i bez ogona (podczas gdy wszystkie większe małpy Ameryki Południowej mają ogony). Część opisanych cech jest kwestionowana, ponieważ nie można ich stwierdzić na podstawie zachowanego zdjęcia.
Historia W Ameryce Południowej wiele plemion indiańskich opowiada o Leśnym Człowieku, mającym dwa metry wzrostu „małpoludzie”, który czasami napada na ludzi, kradnie jedzenie czy porywa dzieci.