W Polsce to nieliczny (niegdyś nieliczny lub średnio liczny) ptak lęgowy, spotyka się go na całym niżowym obszarze kraju. W latach 2008–2012 jego liczebność na terenie kraju szacowano na 2500–6000 par. Liczebność zimorodków wykazuje silne fluktuacje, co w dużej mierze zależy od przeżywalności tych ptaków w czasie surowych zim.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz, nadając mu nazwę Gracula Atthis. Opis ukazał się w 10. edycji dzieła Systema Naturae. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Linneusz wskazał Egipt (). Obecnie (2025) wyróżnia się siedem podgatunków A. atthis. Podstawowe dane taksonomiczne podgatunków (oprócz podgatunku nominatywnego) przedstawia poniższa tabelka:
Podgatunek Oryginalna kombinacja nazwy Autor i rok opisu Miejsce typoweA. a. ispidaAlcedo IspidaLinnaeus, 1758Europa i Azja (łac. Habitat ad maris littora in Europa, Asia) = SzwecjaA. a. bengalensisAlcedo bengalensisJ.F. Gmelin, 1788Bengal (łac. Habitat in Bengala)A. a. taprobanaAlcedo ispida var. taprobanaO. Kleinschmidt, 1894CejlonA. a. floresianaAlcedo floresianaSharpe, 1892Flores, Małe Wyspy SundajskieA. a. hispidoidesAlcedo hispidoidesLesson, 1837BuruA. a. salomonensisAlcedo ispida salomonensisRothschild & E.