W roku akademickim 1921/1922 sprawował urząd dziekana wydziału, w roku 1919/1920 reprezentował go w senacie uniwersytetu, a w latach 1919–1922 był członkiem senackiej komisji bibliotecznej.
W 1906 został członkiem zarządu nowo powstałego Towarzystwa Miłośników Historii.
Opracował dwutomowy podręcznik Dzieje Kościoła katolickiego w zarysie (1902, 1909), w którym przedstawił historię Kościoła w Polsce i krajach słowiańskich. Ponadto początki chrześcijaństwa u Słowian opisał w artykułach w „Kwartalniku Teologicznym” i książce Obrządek słowiański w Polsce pierwotnej rozważony w świetle dziejopisarstwa polskiego (1904). Brał udział w tłumaczeniu i wydaniu trzytomowego Słownika apologetycznego wiary katolickiej (1894, 1906), a także był współpracownikiem Encyklopedii kościelnej Michała Nowodworskiego i Podręcznej encyklopedii kościelnej Zygmunta Chełmickiego.
25 maja 1925 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Laranda. Sakrę biskupią otrzymał 19 lipca 1925 w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Konsekrował go kardynał Aleksander Kakowski, w asyście Antoniego Juliana Nowowiejskiego, biskupa diecezjalnego płockiego, i Stanisława Galla, biskupa polowego Wojska Polowego.