W 1976 wyróżniony za udział w ćwiczeniach dowódczo-sztabowych, gdzie występował jako zastępca dowódcy armii - szef służb technicznych.
9 maja 1985 wchodził w skład polskiego zgrupowania kombatantów i żołnierzy, które brało udział w paradzie z okazji 40-lecia Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06], a w latach 1979 i 1985 był wybierany w skład Rady Naczelnej ZBoWiD. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu StalinowskiegoRzeczpospolita, 1989, nr 37 (2171), str. 1-2.
Pochowany na cmentarzu Witomińskim (kwatera 63-75-13)http://gdynia.grobonet.com/grobonet/start.php?id=detale&idg=154502&inni=0&cinki=0 [dostęp 2019-05-22].
W 2006 ukazała się biografia "Generał dywizji Sebastian Strzałkowski: wspomnienia podwładnego", której autorem jest Marian Kurzyp.
Życie prywatne mały|Grób generała dywizji Sebastiana Strzałkowskiego i jego żony Barbary na cmentarzu Witomińskim Mieszkał w Warszawie, następnie w Czarnym Piecu, a następnie w Jaromierzu. Od 1950 żonaty z Barbarą z domu Balcerek (1930-1991). Miał córkę i trzech synówJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III: M–S, Toruń 2010, s.