Rz – łaciński dwuznak występujący w języku polskim i kaszubskim.
Historia Rz wywodzi się z miękkiego r. Około wieku XIII i XIV zmiękczone nabrało w swojej wymowie dużej frykcji, przez co upodobniło się do wymowy współczesnego czeskiego ř. Wzory grafemów czerpano w dużym stopniu z języka czeskiego, więc zarówno w ówczesnym polskim, jak i czeskim sprzed , rz mógł się zapisywać jako rz, rrz, rs, rzs, rzss, zr, sr, rzs lub rzz. Istniał też zapis rż, podobnie, jak sż i cż zamiast sz i cz.
Zdaniem Ireny Bajerowej w drugiej połowie XVIII wieku prawdopodobnie doszło do upowszechnienia wymowy rz jako ż. Nie mniej jednak na Kresach Wschodnich pod wpływem języków wschodniosłowiańskich frykatywna wymowa rz przetrwała o wiele dłużej, aż do XIX wieku, choć bardziej przypominała 'rź' aniżeli 'ř'.
Użycie W języku polskim rz obecnie znaczy głoskę , czyli tę samą, co litera ż. Pojawia się najczęściej po spółgłoskach (b, p, g, k, ch, j, w, t, d), a także, gdy w różnych formach wyrazu pojawia się zamiennie z r (morski – morze).
W języku kaszubskim litera ż i dwuznak rz czytane są jako i (lub w niektórych północnych i północnowschodnich dialektach – ) odpowiednio.