Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę została włączona do systemu kolei polskich. thumb|Zegarek kieszonkowy pracownika Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej w Muzeum Kolejnictwa w Warszawie W 2013 zburzono ostatni relikt kompleksu budynków Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej w Warszawie – parterowy budynek przy ulicy Chmielnej 73.

Parowozy thumb|Parowóz firmy Borsig kursujący po Drodze Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej Umowa na pierwsze pięć parowozów została zawarta 3 marca 1840 roku z Johnem Cockerillem, właścicielem fabryki w Seraing. Umowa dotyczyła dwóch parowozów towarowych o układzie osi B1 („Warszawa” i „Wisła”) oraz osobowych o układzie osi 1A1 („Rawka”, „Bzura” i „Rogów”). Pierwsza maszyna „Warszawa” weszła do eksploatacji 29 września 1844 roku. Parowozy te zostały wyłączone z użytku przed rokiem 1863. Kolejne zamówienie, już po przejęciu kolei przez rząd Królestwa, zostało złożone w 1844 roku na pięć parowozów pasażerskich brytyjskiej firmy Sharp Roberts o układzie osi 1A1 (numery taborowe 6 – 10).

Do roku 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich (m.in. Cockerill, Krauss, Schichau, Henschel, Borsig).