Konstantynopolitańska regencja aby przeciągnąć cara na swoją stronę przekazała Bułgarom szereg miast i twierdz w północnej Tracji i Rodopach: Cepinę, Kriczym, Peristicę i Stanimachos, a w 1344 roku również Płowdiw. W 1344 roku na terenach bizantyńskich, w południowych Rodopach najemnik bułgarski Momczył utworzył efemeryczne państewko, ze stolicą w Ksanti, które przetrwało do drugiej połowy 1345 roku.
Sytuacja wewnętrzna thumb|Bułgaria za panowania Iwana Aleksandra Iwan Aleksander nie był w stanie powstrzymać postępującego rozpadu państwa. Przed 1345 rokiem oderwały się od Bułgarii ziemie między dolnym Dunajem a Morzem Czarnym, na których własne państwo utworzył bojar kumańskiego pochodzenia Balik. Po jego śmierci państwo odziedziczył brat Balika, Dobrotica, a po nim jego syn Iwanko. Państwo Dobroticy sięgało od Morza Czarnego do pasma Starej Płaniny i twierdzy Emona (w pobliżu przylądka Emine). Od imienia Dobrotica Turcy nazwali te ziemie Dobrudżą. W prowincji Welbużd panował w tym czasie despota Dejan.