W toku dalszego rozwoju konstrukcji powstał ulepszony projekt Supermarine Type 544, według nowych wymagań Marynarki. Pierwszy prototyp samolotu N.113 (numer WT854) oblatał Mike Lithgow w Boscombe Down 19 stycznia 1956 roku, po czym zbudowano dwa następne. W celu osiągania większej prędkości kadłub ukształtowano zgodnie z regułą pól – samolot pozostał poddźwiękowy, lecz był w stanie przekraczać prędkość dźwięku w płytkim locie nurkowym. Konstrukcja samolotu była specjalnie wzmocniona do działań na małej wysokości z dużą prędkością, wiążących się z dużymi przeciążeniami. Stabilność podłużną polepszyła zmiana w trakcie badań wzniosu statecznika poziomego, z dodatniego 10° na ujemny -10°. Od kwietnia prowadzono próby prototypów na pokładzie lotniskowca HMS „Ark Royal”. Dopiero jednak trzeci egzemplarz N.113 (numer WW134), testowany od stycznia 1957 roku, z licznymi zmianami i wzmocnieniami w płatowcu, odpowiadał samolotom serii produkcyjnej. Zastosowano w nim także klapy z nadmuchem, polepszające charakterystyki lądowania i startu. Samolot otrzymał w służbie nazwę Scimitar (pol. bułat, sejmitar).