Samolot mógł przenosić bombę atomową o masie 794 kg (1750 funtów, nominalnie 2000 funtów) i mocy do 25 kiloton – stosowano przy tym konfiguracje w postaci bomby pod jednym skrzydłem i dodatkowego zbiornika paliwa pod drugim, z którymi samolot mógł wykonywać manewry z przeciążeniem do 6 g.
Samolot nie był wyposażony w stację radiolokacyjną, a jedynie celownik z dalmierzem radarowym (po raz pierwszy w marynarce brytyjskiej). Wyposażony był również w półautomatyczny system nawigacji do zrzutu bomb w odpowiednim momencie.
Służba Scimitar stał się w marynarce brytyjskiej następcą samolotu Hawker Sea Hawk, przeznaczonym głównie do zadań uderzeniowych. Był pierwszym brytyjskim samolotem pokładowym przenoszącym broń atomową. Był przy tym także pierwszym z drugiej generacji pokładowych samolotów odrzutowych FAA i pierwszym ze skośnymi skrzydłami. W celu wdrożenia nowego samolotu, różniącego się znacznie pod względem charakterystyk od dotychczas używanych, sformowano 27 sierpnia 1957 roku doświadczalną eskadrę 700X FAA (700X Flight) w bazie marynarki RNAS Ford. Używała ona Scimitarów do czerwca 1958 roku. W oparciu o nią sformowano następnie pierwszy dywizjon operacyjny.