Kopalnia Węgla Kamiennego „Szczęście Luizy” (do 1922 roku Louisensglück) – kopalnia węgla kamiennego, która znajdowała się w pobliżu osady Borki w Roździeniu, będącym obecnie częścią dzielnicy Szopienice-Burowiec w Katowicach, działająca w latach 1838–1939.
Historia Eksploatację węgla kamiennego w kopalni rozpoczęto na polu górniczym nadanym 26 czerwca 1838 roku pod nazwą Louisensglück. Eksploatowała również pole górnicze Guter Traugott (nadanie 26 kwietnia 1839 roku). Należała początkowo do mistrza murarskiego z Dębu Józefa Heintzego, sztychmistrza Traugotta Krauta i wdowy po aptekarzu z Mysłowic, Henrietty Fengler. W 1873 roku wydobyto w niej 232 861 ton węgla kamiennego, a od 1874 zakład eksploatował również pole górnicze Neue Louisensglück. Kopalnia była eksploatowana z przerwami i przy zmieniających się właścicielach gwarectwa do 1894 roku, kiedy to została zatopiona.
W 1922 roku gwarectwo i nieczynna kopalnia zmieniły nazwę na polskie tłumaczenie niemieckiej, czyli Szczęście Luizy. Dziesięć lat później, w 1932 roku powstała spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie Szczęście Luizy. Eksploatację w kopalni wznowiono rok później, w 1933 roku.