Historia powstania Termin „zasada antropiczna” został po raz pierwszy zaproponowany w 1973 roku podaje datę 1970. przez Brandona Cartera podczas sympozjum Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Krakowie, zorganizowanego z okazji pięćsetnej rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika. Carter zaproponował to pojęcie jako reakcję na skrajne interpretacje zasady kopernikańskiej. Zauważył, że choć ludzkość nie zajmuje centralnego miejsca w sensie geometrycznym, to nasza lokalizacja w czasoprzestrzeni jest w pewnym sensie uprzywilejowana – musi bowiem spełniać warunki konieczne dla naszego zaistnienia jako biologicznych obserwatorów.
W późniejszych pracach (m.in. z 1983 roku) Carter doprecyzował, że zasada ta miała pierwotnie być przeznaczona tylko do ostrzeżenia astrofizyków i kosmologów przed możliwymi błędami w interpretacji astronomicznych i kosmologicznych danych. Wskazywał, że należy uwzględniać ograniczenia wynikające z faktu, że obserwator może istnieć tylko w sprzyjającym środowisku. Również w 1983 roku włączył ostrzeżenie dla biologów ewolucyjnych, że interpretując świadectwo ewolucyjne trzeba wziąć pod uwagę astrofizyczne ograniczenia procesu ewolucji.