Konstanty Benedykt Stanisław Tyszkiewicz (ur. 5 lutego 1806 w Łohojsku, zm. 13 lipca 1868 w Mińsku) – polski hrabia na Łohojsku, archeolog i krajoznawca; badacz pradziejów Litwy i południowej Rusi.
Życiorys Syn Piusa Tyszkiewicza, brat Eustachego. Nauki pobierał w kolegium jezuickim w Połocku, następnie w szkole dominikanów w Zabiałach. Gimnazjum ukończył w Wilnie, tam też w 1823 roku wstąpił na uniwersytet, studiując nauki ekonomiczne i prawne. W 1828 roku objął posadę w Ministerstwie Skarbu Królestwa Polskiego i jako jego urzędnik wysłany został z misją do Anglii. Nabytą wiedzę wykorzystał w zarządzaniu podupadającym i zaniedbanym majątkiem w Łohojsku. Założył fabrykę wyrobów lnianych i bawełnianych, odlewnię żelaza i fabryczkę narzędzi rolniczych, obliczoną głównie na potrzeby miejscowej ludności. Otworzył też bank hipoteczny dla mieszczan. W rolnictwie jako pierwszy w powiecie borysowskim zastosował płodozmian. Pasję badacza i archeologa wykorzystywał podczas wyjazdów dla poratowania zdrowia. W 1858 wyjechał w Alpy, co połączył z kilkudniowymi wykopaliskami na cmentarzysku w Hallstatt i zwiedzaniem Krakowa. Od 1852 był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Krakowskiego oraz prezesem Komisji Wileńskiej. Po roku 1861 nie ma już śladu kontaktów Konstantego Tyszkiewicza z krakowskim środowiskiem naukowym.