Inną różnicą pomiędzy tratwami a resztą błony, jest ich oporność na niejonowe detergenty, takie jak na przykład Triton X-100, która bierze się właśnie z innej płynności tych obszarów. Gdy takie detergenty są dodawane do komórek, błona komórkowa, jako bardziej płynna, zostanie rozpuszczona przez detergent, a tratwy, jako obszary o zmniejszonej płynności, pozostaną całe i w tej postaci mogą być wyizolowane. Z tego powodu tratwy lipidowe nazywa się często, czy też klasyfikuje, jako błony oporne detergentowo (detergent-resistant membranes, DRM) – jednak zasadność tej metody izolowania i dowodzenia obecności tratw bywa często kwestionowana.
thumb|700px|center|Schemat organizacji tratwy lipidowej w błonie – koncepcja grubości dwuwarstwy A. Przestrzeń wewnątrzkomórkowa, cytozol B. Przestrzeń międzykomórkowa 1. Błona nietratwowa 2. Tratwa lipidowa 3. Białko przezbłonowe związane z tratwami 4. Nietratwowe białko błonowe 5. Modyfikacje glikozylacyjne (na glikoproteinach i glikolipidach) 6. Białko kotwiczone przez motyw GPI 7. Cholesterol 8. Glikolipid Niektóre białka błonowe asocjują z tratwami, ponieważ mają one dłuższy motyw przezbłonowy, który pozwala im się stabilnie zakotwiczyć w rejonie tratwy, który jest zwykle grubszy niż otaczająca go błona (lipidy go budujące mają dłuższe reszty kwasów tłuszczowychM.S. Bretscher, S.